Hydrożelowy implant jądra ma być bardziej naturalny w dotyku

Naukowcy z kanadyjskiego Uniwersytetu Brytyjskiej Kolumbii (UBC) pracują nad miększym implantem jądra, który po operacji rekonstrukcyjnej ma sprawiać wrażenie bardziej zbliżonego do naturalnej tkanki. Prototyp powstał z hydrożelu, a wstępne wyniki laboratoryjne opisano w dwóch publikacjach. Do badań na pacjentach jest jednak jeszcze daleko.

Problem: implant bywa zbyt twardy

Zespół z kampusów UBC w Okanagan i Vancouver wychodzi od prostej obserwacji: o powodzeniu implantu decyduje nie tylko jego kształt i trwałość, ale też to, jak odczuwa go osoba, która z nim żyje. Dr Hadi Mohammadi, profesor nadzwyczajny inżynierii biomedycznej i mechanicznej, mówi wprost: „Chcemy zrozumieć nie tylko, czy implant się sprawdza, ale też jak jest odbierany przez pacjenta”.

Badacze powołują się na opublikowane w „The Journal of Sexual Medicine” badanie obejmujące 171 osób z implantami. Mimo ogólnie wysokiego poziomu zadowolenia ponad połowa uczestników uznała, że implant jest zbyt twardy. Z tego powodu naukowcy, we współpracy z dr. Ryanem Flanniganem z wydziału urologii UBC, sprawdzają, czy inny materiał mógłby rozwiązać ten problem.

Skala potrzeb jest znacząca: w Kanadzie rak jądra jest najczęściej rozpoznawanym nowotworem u mężczyzn w wieku 15–34 lat. Wielu z nich po usunięciu jądra zastanawia się, czy zdecydować się na implant, który według części pacjentów nie przypomina w dotyku naturalnej tkanki.

Jak działa hydrożel PVA

Nowy prototyp wykonano z hydrożelu z alkoholu poliwinylowego (PVA). To sieć polimerów zatrzymująca wodę, dzięki czemu powstaje miękki i elastyczny materiał. Sieć wzmacnia się przez wielokrotne zamrażanie i rozmrażanie, bez użycia chemicznych substancji łączących polimery. Zmieniając skład, można regulować twardość materiału.

Zespół porównał różne warianty hydrożelu z naturalną tkanką jądra oraz z dostępnym w sprzedaży implantem silikonowym. Sprawdzano, jak materiały reagują na ściskanie, rozciąganie, długotrwały nacisk i powtarzane obciążanie. Najlepiej do naturalnej tkanki zbliżył się wariant z 10% zawartością PVA, który dodatkowo zachował stabilne właściwości mechaniczne przez 1000 cykli ściskania.

Co dalej i co to oznacza dla Polski

Prototyp jest na etapie laboratoryjnym. Naukowcy zaznaczają, że trzeba jeszcze zbadać, jak materiał współdziała z organizmem i jak zachowuje się po latach. Konieczne będą też badania kliniczne, które ocenią bezpieczeństwo oraz to, czy implant faktycznie poprawia komfort i satysfakcję pacjentów. Do prac przy prototypie zaangażowano m.in. badaczy z Heart Valve Performance Laboratory. Zespół pracuje też nad eksperymentalnymi implantami prącia wykorzystującymi miękką robotykę i elektroniczne sterowanie.

Dla polskiego czytelnika to na razie ciekawostka z pogranicza inżynierii i medycyny, a nie rozwiązanie, o które można zapytać lekarza. Takie materiały musiałyby przejść pełną ścieżkę badań klinicznych i procedury dopuszczenia wyrobów medycznych, a to zwykle trwa wiele lat. Nie wiadomo też, kiedy i czy w ogóle trafiłyby na rynek europejski.

• Jeśli po leczeniu raka jądra rozważasz implant, warto omówić z urologiem dostępne obecnie opcje, także pod kątem odczuć i oczekiwań.
• Regularne samobadanie jąder pozwala wcześnie wychwycić niepokojące zmiany, a to zwiększa szanse na skuteczne leczenie.

Autorzy podkreślają, że ich wyniki to zachęcający krok, a kluczowe pytanie brzmi, czy poprawa widoczna w laboratorium przełoży się na lepsze doświadczenia pacjentów.

Źródło: Medical Xpress – „Engineered hydrogel could make testicular reconstruction feel more natural”